Gözünü ameliyat ettirecek gücü olmadığına göre, çaresiz memlekete dönmek zorundaydı. İyice görmez hale geldiğinde… Bunu düşünmüyordu bile. İster bir huzurevinde, ister başka yerde. Nede olsa yaşaması için bir kolaylık kapısı açardı tanrı. İçinde kör kalacağı günlere dair ne vehamet, ne üzüntü mevcuttu. Çünkü bu güne kadar hangi dar vakitında bir tek bırakmıştı Rabbi onu. Yüce Yaradana duyduğu sonsuz güven ile rahatladı. BİR HAFTA sonra ; Burada verilen ilaçlarla ağrısı birazcık olsun hafiflemişti. Eşyalarını hayal meyal seçe seçe bohçasını toplarken, odaya iki hemşire girdi. Biri koğuşta uyuyan hastaları süzerek, evine dönmeye hazırlanan yaşlı hanıma seslendi. “- Gözü katarak ameliyatı olacak Fatma hanım hanginizsiniz?” Karaltılara döndü; “- Benim kızım.” “- Yatağa uzan teyze.” “- Bir şey mi oldu evladım?” “- Ameliyata gideceksin ! Seni hazırlamalıyız.” Söyleneni yaptı. Içinden ;“- Yoluna kurban bu kulun senin. Kimbilir kalplerine nasıl bir ilham bıraktın da, nihayetinde fukara halime acıyıp beni iyileştirmeye kalktılar hay güzel tanrı’ım” diyerek Rabbine hamdediyordu.
Önce kirpiklerini minik makasla kestiler. Arkasından göz diplerine dört beş iğne vurdular. Fatma nineyi hastabakıcıların yardımıyla bir sedyeye koyarak odadan çıkardılar.
Üzeri yuvarlak lambalarla dolu masanın üzerine yatırılmış olduğunda, kendisine doğru eğilen doktorun şaşkın yüzünü gördü.
“- Bu benim ameliyat edeceğim Fatma hanım değil ki.”
“- Şey, efendim…”
“- Ne sorumsuz insanlarsınız. Hastaların yatak ucunda aslolanı duran dosyaları süs diye koyuyorsunuz herhalde. Çabuk öbürünü getirin.”
“- Efendim, bizler bu hastayı ameliyata hazırladık ama. Gözünün iğnelerini bile yapmış olduk.
Doktor çok sinirlenmişti. Fakat o sırada Fatma nine de bayılınca ameliyata başlamak zorunda kaldı.
Ertesi gün hemşireler, ameliyat olmuş hastanın pansumanını yaparlarken ihtiyar hanım, yanlışlıkla meydana gelen durumdan aciz bir kulunu faydalandıran KUDRET SAHİBİ RABBİ‘ne şükrediyordu.
